Nieznana historia Wieliczanki Halinki Olczak

Nieznana historia Wieliczanki Halinki Olczak – około 650 tys. mieszkańców Warszawy wypędzono z miasta w czasie i po upadku Powstania. Większość trafiła do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd po segregacji wywieziono ich na roboty do Niemiec, do Generalnego Gubernatorstwa i obozów koncentracyjnych. Ludność Warszawy była wysiedlana z miasta już podczas powstania.

Ludność Warszawy była wysiedlana z miasta już podczas powstania. „Kiedy Niemcy zajmowali kolejne dzielnice, wypędzali ich mieszkańców. Obóz zaczął działać już 6 sierpnia 1944 r., jeszcze w trakcie trwania rzezi Woli. I od tego momentu mieszkańców Warszawy zaczęto wysiedlać do Pruszkowa. Najpierw do obozu trafili mieszkańcy Woli, później Ochoty, Powiśla, Starego Miasta, na koniec Mokotowa i Żoliborza, a po upadku powstania – ludność ze Śródmieścia” – opowiadała PAP dyrektor Muzeum Dulag121 Małgorzata Bojanowska. 

https://dzieje.pl/aktualnosci/exodus-mieszkancow-warszawy-po-powstaniu

Rada Główna Opiekuńcza (RGO), polska organizacja opieki społecznej, utworzona II 1940 w Warszawie; RGO obejmowała działalnością charytatywną Polaków (Żydzi i Ukraińcy mieli własne organizacje opieki społecznej), podlegały jej rady opiekuńcze i ich delegatury działające w dystryktach, powiatach i miastach (od 1941 pod nazwą Polskie Komitety Opiekuńcze); prezesi: J. Radziwiłł (do VI 1940), A. Ronikier (do X 1943) i K. Tchórznicki (od XI 1943); RGO m.in. organizowała i prowadziła: kuchnie ludowe (1942 ponad 1,7 tys. dla prawie 300 tys. osób), schroniska, zakłady opiekuńcze i domy noclegowe, sanatoria i kolonie dla dzieci, rozdawnictwo żywności i odzieży (dla 200–300 tys. osób rocznie), kursy zawodowe, warsztaty rzemieślnicze; udzielała zapomóg pieniężnych; organizowała wysyłkę paczek dla jeńców wojennych i więźniów; przeprowadziła specjalne akcje pomocy dla osób: przesiedlonych do GG z ziem włączonych do III Rzeszy, wysiedlonych mieszkańców Zamojszczyzny, uchodźców z Wołynia, mieszkańców Warszawy podczas powstania i po wypędzeniu z miasta; 1941–44 z pomocy RGO korzystało ok. 700–900 tys. osób rocznie; RGO również protestowała przeciwko terrorowi władz okupacyjnych; środki na prowadzenie działalności (finansowe i w naturze) uzyskiwała m.in. od władz okupacyjnych, z pomocy zagranicznej, głównie amerykańskiej, oraz tajnych dotacji rządu RP na uchodźstwie; pracowało w niej (przeważnie honorowo) ok. 15 tys. osób; I 1945 RGO zakończyła działalność. 

https://tezeusz.pl/rada-glowna-opiekuncza-1939-1945-bogdan-kroll

Korekta. W kadrze 06/1741 podano mylnie Józef Goździowski, a powinno być Józef Gwoździowski.

Ignacy Kowalewski